Het was een onrustige nacht. Overdag sliep ze onbekommerd, maar toen ik ook ging slapen was ze wat alerter. Ze vond het allemaal wel erg spannend en was wat onrustig. Ze smeekte of ze op bed mocht komen. Eigenlijk wil ik dat niet...maar ik snapte ook wel hoe moeilijk het voor haar was. Dus pakte ik een oud laken en legde dat over mijn dekens heen. Toen ze eindelijk bij me kon slapen werd ze rustig. Ik merkte dat ze mij wilde voelen...al was het maar met het puntje van haar oor of één teennageltje...dan was ze veilig en kon ze onbekommerd slapen.

Ze werd tussendoor wakker, en ik ben ook meer alert dus werd ik ook de hele avond wakker. Ze had wat last van haar buik gehad en kon soms niet een houding vinden. Ze was zo dankbaar dat ik haar bij mij liet slapen. Maar vannacht wordt het anders. Dan gaan we The Nanny's advies opvolgen. Gewoon in haar eigen mandje slapen...en steeds herhalen, niet toegeven.

Overigens is dat 'niet toegeven' ook de reden waarschijnlijk dat ze zich zo snel aanpast. Ze zoekt heel erg de grens op. Ze is pas 2 jaar en zit zo in de peuterpuberteit. Luisteren en reageren op commando's ziet ze als een spel...en de 'goedzo's' die ze krijgt als beloning maken haar zo blij dat ze een klein blijheidshuppeltje maakt!

Vandaag is ze al heel braaf geweest. Sommige dingen vindt ze nog wat eng...zoals de stofzuiger en een föhn...maar hoe kalmer ik blijf, hoe veiliger zij voelt.

Buiten heeft ze al kennis gemaakt met een aantal honden wat prima gaat. Zo lang ze maar niet in haar huisje komen. Ze is vrij afwachtend en voorzichtig maar heeft wel genoeg pit om ergens op af te stappen...al doet ze dan soms wat stapjes terug als het wat te eng wordt.

Ik merk dat ze helaas niet goed is opgevoed. Ze heeft een dak gekregen bij haar vorige baasjes, en genoeg te eten...maar met 4 of 5 andere honden in huis was het altijd nodig om zichzelf te verdedigen...en dat maakt angstig. Ook qua aandacht kwam ze erg tekort.

Gisteren had ze nog wat dominante neigingen. Dan heb je aan mij een verkeerde. Nee is bij mij nee, en niet 'soms'. En als ze iets doet wat niet mag is het 'NEE!'. Ze weet dan dat ze fout zit en probeert met haar puppy-eyes sympathie te krijgen, maar dat lukt niet. Niet meteen althans. Ik wacht dan zo'n minuut of 2 en ga dan flink met haar knuffelen.

Daar houdt ze erg van...van knuffelen! Ze geniet van de aandacht en weet nauwelijks wat haar overkomt. Ze eist niet veel en accepteert als het aaien (voor haar vroegtijdig) afloopt.
Bij het spelen en knuffelen probeert ze nooit te bijten. Ook niet speels. Wel vindt ze het leuk om met haar pootjes af te zetten tegen iets, meestal mij, en met haar nageltjes kan dat nog wel eens pijnlijk zijn.

Het viel me op dat ze nog geen pootjes kan geven. Dat ga ik haar nog even aanleren. Zitten en liggen snapt ze wel. Aangezien ze commando's zo leuk vindt denk ik wel dat het mogelijk is haar nog meer te leren. Rollen, lijkt me ook wel wat. En wie weet leer ik haar een 3-gangen menu koken!


Ondertussen al wat uurtjes later. Lyona komt alweer meer uit haar schulpje. Ze speelde uit haar zelf met een frisbee-touw-ding. Buiten wilde ze er wel graag achteraan rennen, maar het in haar mond nemen of überhaupt terugbrengen zit er nog niet in.

Nu ligt ze op de grond bij mijn bureaustoel. Ik kan er niet uit, maar dat geeft niet. Af en toe maakt ze een semi knorrend geluid als ze zich uitrekt...ik schiet dan soms spontaan in de lach! Dan kijkt ze me echt aan van 'is er iets?!' en hup, dan gaat dat hoofdje weer neer, oogjes toe en slaapt ze verder. De schat!