De koppel die Lyona had geadopteerd heeft besloten om na 3 jaar Lyona weer weg te doen. De vrouw staat er steeds vaker alleen voor omdat haar man dagen aan één stuk weg is en ook steeds vaker. Zij kan 2 grote honden niet meer alleen aan en nu moet Lyona weer haar koffertje pakken. Ze moet weg bij haar enige stabiele gezin wat ze ooit heeft gekend...en weg bij haar labrador-vriendje. Dit zal ze heel erg vinden. En ik leef erg met haar mee.

Eerst mocht ze nog blijven tot er een nieuwe thuis voor haar was gevonden, maar nu wordt gezegd 'wij kunnen én willen niet meer voor haar zorgen'. Ze wordt dus binnenkort wéér gedumpt.

Lyona is allerminst een perfecte hond. Ze heeft niet het geluk gehad als pup ergens te komen waar ze veiligheid en stabiliteit heeft gekregen. Zij heeft op straat moeten leven waar mensen haar hebben gehaat en mishandeld. Waar ze zichzelf op zeer jonge leeftijd heeft moeten redden en voor haar eigen eten heeft moeten leren zorgen. Ze heeft bijna al haar leven geleefd in angst.

Dus laten we haar prijzen in plaats van beoordelen. Laten we haar mentale kracht en haar mooie lieve karakter prijzen dat ze ondanks alles is zoals ze is: een lieve en mooie hond met een lief karakter.




Deze lieve dame van inmiddels 6 zoekt een forever home. Maar mocht u haar in ieder geval in de tussentijd kunnen opvangen zodat ze weg kan bij deze mensen, dan kunt u ook contact opnemen.

Informatie:

• teefje van 6 jaar oud genaamd Lyona (gesteriliseerd)
• mix van windhond en labrador (sterk én heel snel)
• tikkeltje dominant (niet agressief) en heel onzeker (en dat zal, nu ze gedumpt wordt natuurlijk weer erger worden)
• socialiseren is iets wat veel geoefend moet worden. Vreemde mensen vindt ze soms eng, maar dat gaat al stukken beter. Een andere hond (die stabiel is) kan haar hier juist zeer goed bij helpen.
• ze luistert heel goed
• heeft echt een jachtinstinct en gaat achter poezen, eenden aan…
• ze kan wel met honden om, vooral (labrador) reutjes hebben haar voorkeur
• houdt van knuffelen en kinderen ouder dan 12 jaar geen probleem (omdat ze groot is)
• houdt van lange ren-wandelingen. Ze moet wel goed uitgeput worden.
• laat alles toe (je kan alles met haar doen. Een gekke puntmuts op haar hoofd, of haar versieren met slingers. Ze houdt van alle aandacht)
• alleen zijn moet geoefend worden. Met een hondenvriendje die het gewend is, gaat het beter.
• kan makkelijk mee in de auto (ook lange autoritten)

Per 5 februari jl. is Lyona geplaatst bij een lief gezin mét eigen welkomingscomité (lees: enthousiaste labrador reu).

Lyona kwam uit Spanje, werd geplaatst in Nederland en woont nu in Duitsland. Wat een reis, maar wat heeft ze het toch goed nu!

Eind januari heeft Lyona haar eerste ontmoeting gehad met Sem, de labrador. Hij is erg aanwezig en wil spelen spelen spelen. Het was even afwachten of Lyona niet overdonderd zou worden en goed van zich af kon bijten. Dit ging prima. Ze speelden leuk met elkaar!
Later zijn we binnen verder gaan praten terwijl de honden leuk met elkaar speelden. Sem was meteen verkikkerd op Lyona! Hij gaf haar veel kusjes en je kon gewoon zien dat hij in haar een leuk speelmaatje vond. Lyona liet af en toe weten dat hij even rustig moest doen, wat hij dan ook meteen vol overgave deed. Zij was de Koningin en hij haar onderdaan...allebei even blij met die verdeling! Sem doet ALLES voor Lyona. En omdat ze toch een angsthondje is, kan ze zo'n klerenkast van een hond wel gebruiken die haar ook WIL beschermen. Dat merkten we op het veldje al.

Er was geen twijfel meer. De mensen hadden alles goed voor mekaar, waren erg begaan met honden en ook Lyona maakte al vrij snel contact met hen (wat voorheen een week of langer duurde, en nu binnen 1 uur).


Wij hebben haar zelf naar Duitsland gebracht. Wat krijgt ze het daar toch goed! Ze deelt een tweepersoonsbed met Sem, maar kan altijd in haar eigen mandje (die ze van mij meekreeg) als zij dat wil. Ze mag op de bank, ze heeft er een grote tuin van zo'n 700 m2 en om het huis heen ligt boerenland (van andere mensen) van zo'n 1600 hectare (ja, echt, 1600...het is geen typfout).
In de tuin komt een zwembad voor de honden (kuil ligt er al). Nou, beter kan het niet.

Lyona heeft nu, net als Sem, een mooi rood tuigje:


Ik kan niet wachten om haar weer te zien!

Met Valentijnsdag nog 2 kaartjes verstuurd.
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Het duurde even voordat Lyona werd geplaatst (3 maanden). Het is een lieve lieve hond. Hoewel ze veel reacties kreeg bleek de juiste match er niet tussen te zitten...het heeft zo moeten zijn. Nu heeft ze een liefdevol warm huisje met mensen en een hondje die haar het aller aller beste gunnen. Ze mag eindelijk hond zijn zonder hoeven te overleven...Dat gun je toch iedere hond!

We hebben gisteren een pootafdruk van Lyona's pootje gemaakt in klei! Dat gaan we inlijsten als het helemaal droog is (duurt een paar dagen). Hier alvast een voorproefje!

Lyona is weer bijgekomen van Oude & Nieuw. Ze deed het aardig vond ik.
Toen er vanaf 10:00 uur vuurwerk afgestoken mocht worden keek ze uit het raam. Ze schrok van de knallen en keek me aan. Ik zei 'goedzo' en ze keek verder. Het was voor haar fascinerend!

's Avonds ook geen probleem. Toen het donker was keek ze weer uit het raam. Dat was toch anders, want nu kon je ook lichtjes zien. Maar wat zat ze daar braaf voor het raam. Ik heb een lage raamkozijn en heb twee stoelen tegen elkaar geschoven zodat ze erop kan zitten en naar buiten kan turen (wat ze heerlijk vindt om te doen). Ook de lamelle heb ik voor haar opzij geschoven zodat ze goed zicht heeft.


We gingen 's avonds 2 of 3 keer nog wandelen voordat het echte vuurwerkspektakel zou beginnen. Rond 23:00 uur gingen we voor ons laatste loopje. Ze hoorde wat vuurwerk knallen en keek op en ging toen vrolijk weer verder lopen met haar staart omhoog en veel te druk bezig met het ruiken van plekjes op het gras of een lantaarnpaal. Dit wordt een makkie straks, dacht ik...

Rond 23:45 twaalf gingen een paar debielen illegaal vuurwerk afsteken. Een paar andere debielen probeerden de ramen van het appartementencomplex eruit te blazen (wat gelukkig niet lukte) waardoor alles trilde. Je zou haast denken dat we in een achterbuurt wonen...Sinds die tijd was ze enorm bang. En alles wat ze daarvoor zo stoer trotseerde was met één veeg weg! Bedankt asociale debielen!

We zijn op bed gaan liggen, en ze mocht dit keer wel op bed. Ze kroop zoveel mogelijk in me, voor zover dat kan met een grote hond. Ze maakte zich een bolletje en ik heb haar 2 uur lang in slaap geaaid.

Ze heeft wel 5 dagen lang last gehad van haar buikje. Alleen maar diarree. 's Nachts om 03:00 uur moest ze er nu ook al dagen lang uit...de arme schat. Gelukkig at ze verder goed, dronk ze normaal en speelde ze vrolijk. Sinds gisterenavond is het eindelijk weer normaal. Ik was helemaal blij.

Vanmorgen hebben we weer onze lange wandelingen gemaakt. Toen ze diarree had wilde ik alleen met haar naar een veldje aan de overkant en dan gauw weer naar binnen. Veel te koud voor een hondje die zich niet lekker voelt. Maar nu dat we weer de lange wandelingen kunnen doen is het toch wel leuker, al werd ze niet onrustig of vervelend toen we een paar dagen korte loopjes deden.

Lyona vindt het heerlijk om ingestopt te worden in haar dunne fleece dekentje. Ze kan zo uren slapen.



Ze heeft, toen ze diaree had, wat rijst met rijstwater gekregen voor haar buikje. Lekker dat ze dat vindt! Vooral als ik er een kip- of rundboullion bij doe (niet zoveel overigens).

Alleen af en toe blijft dat rijst aan haar neusje plakken en na de zoveelste keer kon ik het toch niet laten om daar een fotootje van te maken!

Hier ligt Lyona heerlijk in haar mandje. Tijdelijk Roze terwijl haar matrashoes (grijs) in de was zit. Nu kun je haar wel tenminste zien :-) . Ze heeft een groot hondemand met op de bodem 2 dekbedden en aan de zijkanten 2 kussentjes. Wat een luxe he! Maar als je haar zo ziet liggen...dan gun je het haar toch gewoon (PS: mandje en toebehoren gaat gratis mee naar nieuwe baasjes).

Nu ze lekker gesetteld is zijn we 'alleen thuis blijven' gaan oefenen. Het begon met 5 minuutjes hier en daar. Ze werd er eerst erg onzeker van. Maar toen ik telkens terug kwam vond ze het wel best en had ze meer zoiets van 'ik wil mee' in plaats van 'ik ben bang'.

We zijn al 1,5 week aan het oefenen en vandaag heeft ze al 1,5 uur braaf alleen thuis gezeten. Ik zet steeds de videorecorder aan om te horen of ze huilt of blaft maar helemaal niets! Wat een brave meid. Ik zie wel dat ze veel uit het raam kijkt, maar ik vermoed dat als ze dit eenmaal gewend is, steeds vaker lekker in haar mandje gaat liggen.

Bij thuiskomst is ze natuurlijk wel enthousiast maar ik geef haar expres niet al te veel aandacht. De eerste paar keer dat ik 15 minuten of half uurtje weg was en weer thuis kwam was ze door het dolle heen en sprong zo hoog! Beetje te wild. Nu is ze nog steeds erg blij maar nog enigszins handelbaar. Per keer gaat het echt beter.

Als ik binnenkom ga ik even rustig aaien. Heel langzaam terwijl ik 'shhhhhhhh' zeg. Daar wordt ze binnen no-time kalm van. Het duurt natuurlijk wel een paar minuten voordat adrenaline uit je systeem is, dus natuurlijk heeft ze wat energie die ze kwijt moet...maar springen en wild doen mag niet...en dat doet ze zo braaf. Echt goed van haar!

Met kerst was het ook zo'n scheet! Het was gezellig aan tafel en we hebben haar mand aan één van de tafel uiteinden gezet. Zo hoorde ze er ook gewoon bij...maar ze mocht niet smeken. We hebben na afloop natuuuuuurlijk veel lekkers met haar gedeeld! Dat verdiende ze, want de hele dag bleef ze braaf rustig. Ze werd niet overactief en niet vervelend. Terwijl wij zaten te tafelen zat zij lekker te knorren in haar slaap. Geheel relaxt!

Lyona heeft ook nog gespeeld in de sneeuw. Is ze niet mooi?!

Wie wil haar nou niet. Kan het nóg schattiger??
En wat is ze toch lief dat ze het allemaal maar toe laat. Als beloning van onze fotosessie hebben we flink geknuffeld. Ze heeft een gigantisch grote mand en daar kan ik ook wel bij...half. Vindt ze prachtig. Lekker knuffelen en dan slaapje doen.

Gisteren heeft ze weer braaf gespeeld met een labrador, herder, schotse collie en een friese stabij. De labrador pakte haar tennisbal steeds af als ik het weggooide, maar ze werd er niet boos om. Gelukkig had ik er twee mee en zo'n speciaal gooi-ding waardoor je nog verder weg kunt gooien. Prachtig om te zien hoe hard ze rent.
Later kwamen er nog een paar honden en ook dat ging vrij snel goed. Even afwachtend, maar daarna ook gewoon gezellig spelen.
Ze blaft als ze wil spelen...en sommige hondjes schrikken daarvan...en hun baasjes ook. Wisten ze maar hoe lief en onschuldig ze was... Maar gelukkig speelt ze vrolijk verder en krijgt ze, zoals bij elke wandeling, veel complimenten over hoe mooi ze is. Ja, dat is ze zeker.

Enneh, mooie hondjes krijgen een fotosessie...zie hier een foto met haar lievelings knabbel-petje. (ze mocht van mij een stevige baseballpet kapot bijten nadat ik de gevaarlijke dingen eruit had geknipt waar ze zich in kan verstikken. Ze zal zelf nooit iets pakken om te slopen. Ook toen ik haar het petje gaf, duurde het nog een dag of 2 voordat ze er mee ging spelen.)



Helaas is het alweer bijna Nieuwjaar....en zoals altijd beginnen irritante jongeren met vuurwerk gekke fratsen uit te halen en dingen op te blazen. Laatst in de krant twee jongens van 15 en 16 die een vuurwerkbom hadden gemaakt.

Hier is het helaas niet anders. Een abri is gesloopt door een vuurwerkbom. We waren ons laatste loopje van de avond aan het doen, voor het slapen gaan en net toen we bij de voordeur kwamen, zagen we een flits (het leek wel overdag) en daarna een keihard knal. Deze lieve lieve meid schrok verschrikkelijk en dacht dat er op haar geschoten werd. Wat een zielig hoopje was het, zo in elkaar gedoken. Gauw de deur opengedaan...het kon niet snel genoeg voor haar. Boven nog even flink de tijd genomen om te knuffelen. Meestal beloon ik angstig gedrag niet, maar dit was wel heel hevig en ze moest even haar hart tot rust laten komen.

Toen we gingen slapen werd ze er ook af en toe wakker van. De tv heb ik maar aangedaan, de lamellen helemaal dicht en de ramen dicht. Dat scheelde voor haar heel veel.

Als het nu echt erg wordt, met nieuwjaar, mag ze van mij wel op bed als ze te angstig wordt. Misschien vraag ik de dierenarts om een kalmeringsmiddel.

Ze heeft al genoeg meegemaakt en in de juiste setting (lees: niet meer hoeven overleven) is het de perfecte hond! Ze luistert beter dan honden die al jaren bij hun baasje zijn!!!

Wat doet ze het goed! Haar gevoel van 'moeten overleven' neemt langzaam maar zeker af. Vandaag was ze zo grappig! We gingen naar een groot landgoed waar honden vrij rond mogen rennen. Ze kwam daar een grote brede labrador tegen die met haar wilde spelen. Ze wist het nog niet zeker...maar uiteindelijk zijn die twee aan het dollen gegaan. Ze renden allebei achter dezelfde stok aan en hij was een gentleman en liet haar de stok pakken. Ze lagen letterlijk te rollenbollen...en dat betekent met dit weer maar 1 ding: in bad! Of beter, onder de douche.

Dit wordt de 2e keer dat ze bij mij onder de douche gaat. Ze vindt het niet super leuk maar laat het wel toe. Bij het afdrogen wordt ze wat hyper, want ze ziet het als aaien en spelen.

We bloggen niet meer zoveel...er is niet veel te melden. Ze is een schat...we knuffelen veel. Ze luistert perfect! Speelt graag maar is ook rustig. Afgezien van haar voorzichtigheid naar mensen toe, is het gewoon de ideale hond! Zonder overdrijven krijg ik iedere dag een grote glimlach op mn gezicht van haar. De schat